Ostatnie komentarze
|
|
Toruń Toruń - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
Krzyś_ (2021-01-09 17:22:57)
To Warszawa (Łazienki), a nie Toruń.
|
|
Andrzej G (2021-01-09 17:48:24)
Dokładnie. Z tyłu widoczna charakterystyczna trybuna, taka jak tu
|
|
|
Toruń Toruń - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
legion (2020-02-27 11:35:39)
To chyba było gdzieś w Parku na Bydgoskim Przedmieściu (ale pewności nie mam)
|
|
Krzyś_ (2021-01-09 17:07:09)
Może to ta sama kaskada (przeróbki?), a może zupełnie inne miejsce:
|
|
|
Grudziądz Gdańsk - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
ZPKSoft (2021-01-08 21:21:35)
Długość spódnicy wskazuje na lata dwudzieste lub później.
|
|
fantom (2021-01-08 21:31:04)
W 1900, taka spódnica wyglądałaby jak brak spódnicy.
|
|
labeo7 (2021-01-08 21:32:24)
To raczej wskazuje, że nie jest to Grudziądz. Nie powinno być tyle niemieckich napisów.
|
|
ZPKSoft (2021-01-08 21:41:52)
Po lewej jest jakieś nazwisko - Julius Starge ?
|
|
labeo7 (2021-01-08 21:42:50)
Sprawdzałem, nie ma w książkach adresowych.
|
|
ritterswalder (2021-01-08 21:47:20)
Staege.
|
|
Wincenty Miros (2021-01-08 22:26:11)
Faktycznie na zdjęciu moda lat trzydziestych, a Grudziądz był w granicach Polski, a napisy są w języku niemieckim. Zatem rodzi się wątpliwość czy jest to Grudziądz, chyba że są to lata okupacji 1939-1945.
|
|
labeo7 (2021-01-09 00:14:50)
Może też być Gdańsk. Zdjęcia z Grudziądza wymieszane były ze zdjęciami z Gdańska.
|
|
Anneob (2021-01-09 15:38:09)
Fantastyczne były te wielkie witryny sklepowe, w których, prezentowano towar. Teraz, mamy markety w postaci bezokiennych pudeł.
|
|
|
Grudziądz Kościuszki 6 |
|
labeo7 (2021-01-08 21:51:34)
|
|
a%3A2%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A13%3Bi%3A1%3Bs%3A18%3A%22kujawsko-pomorskie%22%3B%7D%7D
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Tymczasowy most pontonowy na Wiśle.
Nieszawa, 1937r. Z prawej bracia; Stefan i Bronisław Królikowscy (bracia mojej babci Henryki)
Dawny budynek młyna górnego, przekształcony w XIX wieku częściowo na pomieszczenia mieszkalne - obecnie hotel "1231", poniżej wschodni mur zamkowy, widoczny fragment boiska to dawny staw rybny komtura,...
Ulica Bankowa - w tle Baszta Gołębnik.
Gospoda "Pod Modrym Fartuchem" przy Rynku Nowomiejskim nr 8.
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Kościół św. Mikołaja |
| Kowalewo Pomorskie |
|
Kościół Świętego Mikołaja w Kowalewie Pomorskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kowalewie Pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Kowalewo Pomorskie. Mieści się przy Placu 700-lecia.
Historia i architektura
Świątynia została wybudowana w XIV–XV stuleciu, przebudowana na przełomie XVII i XVIII wieku (gruntownie została odnowiona i wewnątrz zbarokizowana, otrzymała kaplicę od strony południowej i wieżyczkę drewnianą na szczycie zachodnim). Około 1900 roku zostało przebudowane i zmienione na neogotyckie zakończenie szczytu wschodniego, a od strony północnej została przedłużona stara zakrystia. Jest to niewielki (około 13 na 37 metrów), jednonawowy kościół, nie posiadający wydzielonego w bryle prezbiterium. Wnętrze świątyni to jedna sala, nakryta drewnianym płaskim stropem. Wyposażenie kościoła barokowe (m.in. ołtarz główny z 1700 roku, obraz św. Mikołaja z XVIII wieku, boczne ołtarze pochodzące z dawnego kościoła Dominikanów św. Mikołaja w Toruniu oraz baldachim z około 1700 roku). W polu środkowym ołtarza głównego mieści się rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem, gotycka z około 1400 roku. Między czwartym a piątym przęsłem jest umieszczony łuk tęczowy zaakcentowany belką o falistym przekroju, podtrzymującą krucyfiks i rzeźby ośmiu adorujących aniołków. Łuk również pochodzi z dawnego toruńskiego kościoła podominikańskiego. We wnętrzu budowli można zobaczyć również płyty nagrobne Plemieckich - proboszczów świątyni, kamienne inskrypcje: Jana - starosty kowalewskiego zmarłego w 1576 roku, Achacego – kasztelana chełmińskiego zmarłego w 1606 roku oraz Jana - starosty kowalewskiego zmarłego w 1611 roku.
Dodał: Dana , 2021-01-08 12:45:20
więcej  |
|
|
"W ramach przygotowań do koronacji figury Matki Bożej Skępskiej w 1755 r. w miejscu cudownych objawień pobudowano niewielką kapliczkę. Kapliczka jest zbudowana z cegły na planie prostokąta, posiada kolebkowe sklepienie, od frontu zwieńczona szczytem ujętym spływami zakończonymi trójkątnie, z wnęką półkoliście zamkniętą pośrodku. Okna kaplicy są zamknięte odcinkowo, umieszczone we wnękach zamkniętych półkoliście. Dach kaplicy z naczółkiem, pokryty jest dachówką. Całość posiada skromne cechy barokowe. Wyposażenie kaplicy stanowi drewniany ołtarzyk z rzeźbą Matki Bożej Skępskiej pochodzącej z przełomu XIX i XX wieku. (...) ...w 1941 r. w czasie II wojny światowej została zburzona przez najeźdźców hitlerowskich. Odbudowanie jej nastąpiło w 1947 roku przez mieszkańców Skępego. (...) Około 1805 r. obok kaplicy powstał niewielki cmentarz utworzony przez dwa ramiona grobowych krypt zwanych katakumbami. Krypty w Borku zostały rozbudowane w 1836 r., kiedy to powstała trójkondygnacyjna budowla. W grobowych kryptach chowano zwłoki "znakomitych obywateli Ziemi Dobrzyńskiej", w tym członków rodziny Zielińskich. W 1881 r. w katakumbach w Borku spoczęły zwłoki wybitnego przedstawiciela rodu Zielińskich, poety, żołnierza, organizatora życia społeczno - gospodarczego ziemi dobrzyńskiej, Gustawa Zielińskiego. W ciągu XIX stulecia wokół kapliczki w Borku usytuowano mogiły powstańców - Powstania Listopadowego, a w szczególności Powstania Styczniowego 1863/1864 r." Ze strony:
Dodał: Dana , 2020-12-30 20:04:33
więcej  |
|
|
| Fontanna "Dzieci bawiące się z gęsią" |
| Bydgoszcz |
|
Dzieci bawiące się z gęsią – rzeźba-fontanna położona w Bydgoszczy na Starym Rynku.
Jest jedną z najstarszych zachowanych rzeźb publicznych w mieście i od początku swego istnienia upiększa Stary Rynek.
Historia
Fontanna zwana „Studzienką” została odsłonięta 4 października 1909 roku[1]. Twórcą był rzeźbiarz Karol Kowalczewski, a jej fundatorem właściciel apteki „Pod Złotym Orłem" dr farmacji Alfred Kupffender[1]. Fundacja nastąpiła z okazji jubileuszu 100-lecia posiadania apteki przez rodzinę Kupffenderów. Fontannę z rzeźbą ustawiono na Starym Rynku przy zachodniej pierzei, naprzeciw wejścia do apteki „Pod Złotym Orłem"[1].
Gdy w 1940 r. hitlerowcy przystąpili do burzenia kościoła pojezuickiego i całej zachodniej pierzei Starego Rynku, rozebrano również „Studzienkę". Części rzeźby, złożone w składnicy ogrodów miejskich, szczęśliwie przetrwały okres okupacji[2]. Uratował je zawiadowca magazynu Franciszek Górski, chociaż brąz z rzeźby był przeznaczony na cele wojenne[3].
Po odzyskaniu niepodległości zrekonstruowaną „Studzienkę" ustawiono w dniu 1 maja 1948 roku na Starym Rynku przed gmachem biblioteki[1].
Opis
Rzeźba jest wykonana z brązu i przedstawia dwoje dzieci: dziewczynkę i chłopca, bawiących się z gęsią. Spoczywa ona na szczycie kamiennego obelisku, który znajduje się w misie fontanny. Zarówno obelisk, jak i misa wykonane są z wapienia muszlowego. Woda wypływa z otworów w obelisku, jak również z misy fontanny do zbiornika położonego niżej. Zarówno rzeźba jak i cała fontanna zachowała się w formie oryginalnej z 1909 r.
We wrześniu-październiku 2014 rzeźba została gruntownie odrestaurowana.
źródło: Wikipedia
Dodał: labeo7, 2020-12-29 20:10:03
więcej  |
|
|
| Teatr "Deutsche Bühne" |
| Bydgoszcz |
|
Deutsche Bühne – niemiecka scena teatralna w Bydgoszczy, funkcjonująca w czasach II Rzeczypospolitej (1920–1939).
Lokalizacja
Scena niemiecka działała w kompleksie pomieszczeń przy ul. Gdańskiej 52, tzw. Elysium-Theater, wynajmowanych od towarzystwa naukowego Deutsches Haus. W pomieszczeniach tych funkcjonuje dziś Grand Cassino, natomiast na miejscu drewnianego teatru Elysium po II wojnie światowej wybudowano gmach obecnego Teatru Polskiego.
Budynek
Budynek, w którym mieściła się Deutsche Bühne, wzniesiono w 1882 r. według projektu spółki Anton Hoffmann – Józef Święcicki. Była to skromna drewniana budowla ze sceną oddzieloną od widowni kanałem dla orkiestry. Wnętrze ozdabiała otwarta więźba dachowa z ozdobnie wykończonymi elementami konstrukcyjnymi. Teatr, zwany Victoria-Theater, swoją działalność zainaugurował 16 lipca 1882 r. operetką Johanna Straussa Zemsta nietoperza. W 1892 r. scenę przemianowano na Elysium-Theater. Do 1920 r. wystawiano w niej lekki repertuar – głównie operetki i wodewile. Widownia teatru wynosiła 510 miejsc (dla porównania widownia Teatru Miejskiego miała miejsc 777). W latach 1904-1905 w sąsiedztwie przy ul. Gdańskiej 66-68 wzniesiono dwie wielkomiejskie kamienice, których partery przeznaczone zostały na eleganckie lokale gastronomiczne znane jako Restaurant zum Reichskanzler[1].
Historia
Po przejściu Bydgoszczy pod administrację odrodzonego państwa polskiego w 1920 r. zawodowy niemiecki zespół teatralny był zmuszony opuścić wzniesiony w 1896 r. Teatr Miejski. W tej sytuacji mniejszość niemiecka przystąpiła do organizowania amatorskiego ruchu teatralnego, który miał wypełnić lukę po likwidacji teatru zawodowego oraz konkurować z polskimi przedsięwzięciami kulturalnymi. Zespół ten był dotowany przez władze Republiki Weimarskiej, a od 1933 r. III Rzeszy.
Niemiecka scena, która odgrywała ważną rolę w życiu kulturalnym Niemców zamieszkałych w Bydgoszczy w dwudziestoleciu międzywojennym, powstała początkowo jako niewielki teatr amatorski, założony w 1920 r. przez dr. Hansa Tietze, dyrektora prywatnego niemieckiego liceum oraz Willego Damaschke, nauczyciela. Premiera pierwszego spektaklu Die Raüber (Zbójcy) Friedricha Schillera miała miejsce 11 listopada 1920 r. W miarę upływu czasu scena stała się teatrem zawodowym, który zatrudniał aktorów i przekształcił się w instytucję, także muzyczną, mającą zespół operowy i 20-osobową orkiestrę pod batutą dyrektora Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego Wilhelma von Winterfelda. W zespole grali muzycy niemieccy i polscy, z przewagą tych pierwszych. Ewenementem na skalę całej Polski był także młodzieżowy zespół baletowy prowadzony przez choreograf Käthe Toeppe-Plästerer. W opracowaniach historyków można znaleźć opinię, iż na tle innych ówczesnych teatrów niemieckich w Polsce scena ta reprezentowała wysoki poziom.
W 1922 r. powołano do życia Verein-Deutsche Bühne, które reprezentowało teatr przed władzami miejskimi i innymi teatrami. Stopniowo pokonano trudności organizacyjno-finansowe (np. zakupiono kostiumy ze zlikwidowanego teatru w Sopocie). Dyrektorem sceny przez wiele lat był nauczyciel niemiecki Hans Tietze, a od 1937 r. Arnold Sonnenberg i Willi Damaschke.
Repertuar teatru dobierano zgodnie z ideą walki o niemiecką kulturę i sztukę; miał też podtrzymywać ducha narodowego wśród mniejszości. Teatr kierował się wskazówkami otrzymywanymi z Niemiec oraz posyłał do Rzeszy szczegółowe sprawozdania z zakończonych sezonów teatralnych. Wystawiano klasyków niemieckich, zwłaszcza dramaty Schillera, m.in. Zbójcy, Intryga i miłość, Don Carlos, Maria Stuart, Trylogia o Wallensteinie i wojnie trzydziestoletniej. Rzadziej sięgano do twórczości Johanna Wolfganga Goethego oraz Gerharta Hauptmanna i Hermanna Sudermanna. Uwzględniano również pozycje wielkiej klasyki obcej – Szekspira, Augusta Strindberga, George’a Bernarda Shawa. W całym sezonie odbywało się ok. 100 spektakli, z czego połowę przeznaczano na przedstawienia muzyczne.
Widownia teatru była zawsze wypełniona w pełni, do czego przyczynił się repertuar uwzględniający operetki, wodewile, komedie, opery i inne spektakle muzyczne. Na przedstawienia przychodzili także Polacy. W latach 1923–1933 zagrano 25 premier z repertuaru muzycznego. W latach 20. wystawiano m.in. operetki Johanna Straussa i Franza Lehára. Miały też miejsce gościnne występy teatrów z Niemiec, np. w 1928 r. Kammer-Opera z Berlina wystawiła Uprowadzenie z seraju Wolfganga Amadeusza Mozarta. Wilhelm von Winterfeld skomponował specjalnie dla Deutsche Bühne operetkę pt. Tanzerin aus liege (Tancerka z miłości), którą wystawiono w sezonie 1923/24. Spektakl ten, częściowo przekomponowany i przetłumaczony na jeżyk polski przez Zygmunta Urbanyja, wystawiono rok później na scenie Teatru Miejskiego w Bydgoszczy, przy pełnym aplauzie publiczności.
Deutsche Bühne – podobnie jak scena polska – organizowała również uroczystości okolicznościowe, związane z rocznicami dotyczącymi niemieckiej historii i kultury. Ukłonem w stronę społeczności polskiej była na wysokim poziomie przygotowana akademia z okazji 400 rocznicy urodzin Jana Kochanowskiego 3 maja 1930 r. W jej programie znalazły się: uwertura Christopha Willibalda Glucka do Ifigenii w Taurydzie, Stanisława Moniuszki Elegia oraz niemiecka prapremiera Odprawy posłów greckich Kochanowskiego z muzyką Wilhelma von Winterfelda i pod jego dyrekcją. Niemcy nadali tej uroczystości duży rozgłos, a prasa polska podkreśliła wysoki poziom wykonania koncertu.
Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy w Niemczech w 1933 r. nastąpiło przekierowanie repertuaru teatru w stronę ideologii nacjonalistycznej oraz narodowo-socjalistycznej. Zaniechano wystawiania utworów, będących na hitlerowskim indeksie, spadła częstotliwość spektakli muzycznych. W obliczu zaostrzenia sytuacji politycznej między Polską a Niemcami 5 maja 1939 r. starosta bydgoski Julian Suski podjął decyzję o zamknięciu teatru, co spotkało się z gwałtownymi protestami bydgoskich Niemców i ich protektorów z Rzeszy.
Niemiecka scena teatralna w Bydgoszczy w latach 1920–1939 odegrała ważną rolę w życiu muzycznym miasta, nie tylko mniejszości niemieckiej. Mimo zaostrzenia sytuacji po 1933 r., jej działalność, podobnie jak Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego, była przejawem integracji dwóch społeczności Bydgoszczy: polskiej i niemieckiej.
Źródło: Wikipedia
Dodał: labeo7, 2020-12-22 21:01:55
więcej  |
|
|
| Rzeźba "Żaczek z fujarką" |
| Inowrocław |
|
Pomnik "Żaczka" przy łączniku ul. Królowej Jadwigi z Placem Klasztornym - jedna z pięciu rzeźb postawionych na pocz. sierpnia 2011 r. w różnych miejscach Inowrocławia przedstawiających średniowiecznych studentów. Autorem figur jest Wojciech Mendzelewski z pracowni PRO-ART z Lublina. Wysokość figurki: ok . 1 metr. Dodał: zygmunt_ra, 2020-12-22 17:44:14 |
|
|
| II Pomnik bitwy pod Płowcami |
| Płowce |
|
W 1931 w 600 rocznicę bitwy, w celu jej upamiętnienia, usypano kopiec o wysokości 20 m. W czasie II wojny światowej kopiec został zniszczony przez Niemców, odbudowano go w 1961 a na jego szczycie wzniesiono pomnik. Dla upamiętnienia tego wydarzenia raz w roku (pod koniec sierpnia) odbywa się turniej rycerski.
Źródło:
Bitwa pod Płowcami – bitwa rozegrana 27 września 1331 r. pomiędzy wojskami Władysława Łokietka a oddziałami zakonu krzyżackiego pod wodzą komtura krajowego chełmińskigo Otto von Lutterberga, marszałka zakonu Dietricha von Altenburga, wielkiego komtura Otto von Bonsdorfa, w okolicach wsi Płowce na Kujawach.
Przed bitwą wojska krzyżackie w sile około 7000, podzieliły się na trzy części. Tylko jedną z nich dowodzoną przez marszałka Altenburga (tylną straż) zaatakował Łokietek, główne siły pod wodzą Lutterberga pośpieszyły wcześniej z Radziejowa do Brześcia. Wynik bitwy można uznać pod względem strategicznym za nierozstrzygnięty, lecz w całej batalii Łokietek odniósł sukces – moralny i militarny. Krzyżacy zaczęli liczyć się z Polakami na ich terytorium. Jak podaje Długosz z pola bitwy Łokietek wycofał też swojego jedynego syna Kazimierza Wielkiego, gdyż bardziej niż na sukcesie militarnym zależało mu na zabezpieczeniu tronu. (Niektóre źródła podają, że królewicz Kazimierz uciekł z pola bitwy w czasie drugiego starcia z Krzyżakami).
Dodał: Kavikvs, 2020-12-18 21:50:23
więcej  |
|
|
| Szopka bożonarodzeniowa 2020 |
| Toruń |
|
Już od kilu lat przed Urzędem Marszałkowskim w Toruniu powstaje szopka bożonarodzeniowa. Wnętrze szopki, będącej dziełem uczniów Zespołu Szkół Plastycznych im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, przedstawia Świętą Rodzinę, Trzech Królów i zwierzęta, a także wizerunki świętego Stanisława Kostki, świętej Teresy z Lisieux oraz błogosławionego Piotra Jerzego Frassatiego. Rzeźby powstały pod kierunkiem artysty Lecha Kasprzykowskiego. Dodał: legion, 2020-12-17 22:00:53 |
|
|
Kamienica różniąca się znacznie od swoich sąsiadek – nie została otynkowana, posiada nieliczne detale, a duże wejście i charakterystyczne okna przypominają swoim wyglądem raczej zakład przemysłowy. Powstały w 1860 roku budynek pełnił takie funkcje – mieściła się w nim bowiem fabryka pierników Herrmanna Thomasa. W ostatnim czasie zlokalizowana była w kamienicy siedziba Radia Gra i kluby.
Opis na podst.
Dodał: legion, 2020-12-17 09:13:58
więcej  |
|
|
Budynek dawnego Urzędu Fortyfikacyjnego. Wzniesiony w 1890 roku w stylu zupełnie innym niż pobliski Urząd Królewskiej Fortyfikacji, ten ceglany, 3-kondygnacyjny budynek jest dziś w dobrym stanie, choć nie pełni już żadnych urzędniczych funkcji – został zaadaptowany na mieszkania. Zabytek ten jest zarazem kolejnym przykładem na to, jak silne piętno odcisnęła na Toruniu XIX-wieczna twierdza, wzbogacając miasto nie tylko wieloma obiektami militarnymi, ale także wspomagającymi i zarządzającymi.
Dodał: legion, 2020-12-16 12:26:49
więcej  |
|
Polska
woj. woj. kujawsko-pomorskie
Prev
|