|
|
|
|
|
|
|
|
Sztauwajery -Dolina Trzech Stawów
Perspektiwa ulicy Krzywa na wysokości domu przy Krzywa 50.
Wieczorowa perspektiwa ulicy Głównej na wysokości Drukarni Cieszyńskiej
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
|
Tradycje handlowe Bielska sięgają XII wieku, kiedy jako leżąca na szlaku handlowym, prowadzącym z Rusi przez Kraków na Morawy, nazwanym później solnym, osada t... dodano: 2020-12-31, autor: JureK
|
|
Jednym z interesujących zabytków, równie zaniedbanych, na Bielskim Syjonie, jest Stary Cmentarz Ewangelicki. dodano: 2020-12-28, autor: JureK
|
|
"Schroń się tam szybko, bo nie mogę nic uczynić, dopóki
nie wejdziesz! Dlatego to miasto nazywa się Soar.
Gdy słońce wzeszło nad ziemią, Lot wszedł do Soa... dodano: 2020-12-28, autor: JureK
|
|
Bielski Syjon stanowi część historycznej dzielnicy Bielska Białej zwanej Górnym Przedmieściem, którego centralnym punktem jest plac Marcina Lutra ze znajdujący... dodano: 2020-12-28, autor: JureK
|
|
„Sadzawka pastorów” to fragment kamiennej konstrukcji grobowca rodziny Baum i Friedlander, mieszanej rodziny żydowsko-ewangelickiej, których rodzinna mogiła mi... dodano: 2020-12-28, autor: JureK
|
|
W okresie reformacji Kościół Ewangelicko-Augsburski odrzucił instytucję zakonów, a ich odpowiednikiem stały się diakonaty, w których siostry służebnice ... dodano: 2020-12-28, autor: JureK
| |
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Kościół Ducha Świętego |
| Gliwice |
|
Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Ostropa diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Ostropa.
Budowa świątyni w stylu neobarokowym, zaprojektowanej przez wrocławskich architektów: Johannesa Gebla i Theodora Pluschkego, rozpoczęła się w 1925 roku. Kierownikiem prac budowlanych był Johann Rygol z Gliwic, natomiast budowniczym świątyni był ksiądz proboszcz Leopold Maruszczyk. W dniu 25 września 1927 roku kardynał Adolf Bertram uroczyście poświęcił świątynię. Początkowo do wyposażenia wnętrza zostały użyte ołtarze i paramenty ze starej świątyni św. Jerzego. Ozdobą kościoła jest m.in. figura „Fatimskiej Pani” (jedna z pierwszych na Górnym Śląsku przywieziona z Fatimy) ufundowana przez Edith Deppe ze Stanów Zjednoczonych jako podziękowanie za cud. Z okazji 85 rocznicy poświęcenia kościoła w dniu 30 września 2012 roku biskup senior Jan Wieczorek poświęcił ołtarz soborowy i ambonę, zaprojektowane przez Piotra Kłoska ze Szczyrku i wykonane przez firmę kamieniarską Krystiana Grzechaca z Ciasnej.
Dodał: Soravia, 2021-01-08 13:40:04
więcej  |
|
|
| Kościół św. Marii Magdaleny |
| Ruda Śląska |
|
Historia
Kościół pw. św. Marii Magdaleny został wzniesiony w 1883 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza, ks. Jana Hrubego. Zastąpił pochodzącą z 1613 r. świątynię pw. Wszystkich Świętych. W chwili konsekracji, która miała miejsce w październiku 1883 r., wyposażenie świątyni było bardzo skromne, aczkolwiek sama budowla już wówczas była monumentalna. W kolejnych latach kontynuowano więc prace wykończeniowe. Ustawiono m.in. ołtarze, zawieszono cykl obrazów przedstawiający Mękę Pańską oraz zakupiono organy. W 1897 r. w prezbiterium wstawiono trzy witraże. Wykonano także posadzkę, nowe ławki dla wiernych oraz zamówiono ognioodporne tabernakulum.
W 1903 r. do kościoła dobudowano zakrystię. Kościół, głównie ze względu na gwałtownie rosnącą liczbę wiernych, już niebawem wymagał powiększenia. Modernizację przeprowadził na początku lat 20. XX w. ks. proboszcz Franciszek Buschmann. W 1923 r. do wieży z jednej strony przybudowano kaplicę, z drugiej zaś wzniesiono klatkę schodową wiodącą na chór. Uatrakcyjniono również wnętrze świątyni, wykonując wspaniały cykl fresków. W związku ze szkodami górniczymi już w latach 30. na ścianach świątyni pojawiły się pierwsze pęknięcia. Niezbędnej renowacji, polegającej m.in. na kotwiczeniu murów kościoła, dokonał w 1936 r. następca proboszcza Buschmanna, ks. Józef Niedziela.
Jeszcze w czasie trwania II wojny światowej administrujący parafią ks. Wojciech Riedel przeprowadził remont dachu i wieży świątyni. Prawdziwa seria renowacji rozpoczęła się po wojnie. Najpierw, w 1949 r., ponownie odnowiono wieżę. Już wówczas władze duchowne zalecały rozbiórkę kościoła i wzniesienie nowej świątyni, jednak rozpoczęta niebawem przez władze komunistyczne ostra antykościelna polityka uniemożliwiła te plany.
Wskutek niekorzystnego położenia geologicznego, powodowanego rabunkową eksploatacją węgla prowadzoną przez miejscową kopalnię, w poł. lat 50. stan kościoła był katastrofalny. Ówczesny proboszcz, ks. Walenty Piaskowski, nie mogąc zrealizować projektu wzniesienia nowej świątyni, doszedł jedynie do porozumienia z władzami i dyrekcją kopalni „Bielszowice” w kwestii generalnego remontu.
Renowacja, której rozmiary były bardzo szerokie, została przeprowadzona w latach 1956–1957. Kościół został zamknięty dla wiernych, zaś nabożeństwa odbywały się w zaadoptowanej do celów religijnych sali restauracyjnej „Weszka”. Z prac zewnętrznych najważniejsze było obniżenie dachu kościoła, wewnątrz świątyni otynkowano filary, odnowiono ołtarze, jak również z konieczności usunięto wyblakłe malowidła ścienne.
Kościół stopniowo tracił swój neogotycki charakter, do czego przyczyniła się dodatkowo modernizacja przeprowadzona w latach 70. Z wieży w celach praktycznych usunięto hełm, zamurowano środkowy witraż i usunięto dotychczasowe ołtarze, wykonano też nowy, modrzewiowy strop.
Dopiero prace renowacyjne ostatnich lat, zwłaszcza przebudowa wieży oraz odnowienie fasady i cokołu sprawiły, że bielszowicka świątynia ponownie zaczęła świecić dawnym blaskiem.
Dodał: Soravia, 2021-01-07 21:31:21
więcej  |
|
|
| ul. Śląska |
| Siemianowice Śląskie |
|
Aktualną nazwę otrzymała dopiero w czasach stalinowskich (wcześniej była to ulica Bytomska). Główna arteria od początku istnienia była miejscem w którym znajdowały się budynki użyteczności publicznej. Powstały tu: pierwsza murowana szkoła, szpital, kościół i poczta, a także pierwsza siemianowicka drukarnia. Znajdowały się tu kamienice miejscowych kupców, przedsiębiorców i urzędników, jednak dziś często są w złym stanie. Obecnie przy ulicy Śląskiej znajdują się: Bank Śląski, Kionoteatr \"Tęcza\", Poczta Główna, Kościół Ewangelicki, a także wiele sklepów.
Dodał: fck, 2021-01-07 17:53:03
więcej  |
|
|
| Kościół św. Marcina |
| Kłobuck |
|
Dokładna data budowy kościoła nie jest znana z powodu zagubienia lub zniszczenia dokumentów źródłowych kłobuckiej parafii. Według Jana Długosza, pierwsza murowana świątynia, wybudowana w stylu romańskim powstała w tym miejscu w 1144 r., a jej fundatorem miał być Piotr Dunin Włostowic ze Skrzynna. Informacja ta nie znajduje jednak nigdzie indziej potwierdzenia. Pewna jest natomiast wzmianka o rektorze kościoła w Kłobucku pochodząca z 1287 r., która jest dowodem na istnienie świątyni, nie daje jednak informacji na temat jaką formę miała ona w tym czasie. Jak wykazały badania przeprowadzone przez Helenę Ciszewską-Hohensee, był to najprawdopodobniej murowany, romański kościół. Inni badacze wskazują, że powstał on w miejscu starszego drewnianego kościoła, wybudowanego przez pierwszych osadników.
Kształt romańskiego kościoła nie jest dokładnie znany. Wyniki badań archeologicznych pokazały że kościół posiadał najprawdopodobniej trzy nawy – nawę główną i dwie nawy boczne nad którymi znajdowały się empory, oraz transept z wieżą wzniesioną przy jego północnym ramieniu. Według domniemań Ciszewskiej-Hohensee, kościół w tym czasie mógł także posiadać drugą wieżę, znajdującą się po przeciwnej stronie kościoła jednak hipoteza ta została podważona przez innych badaczy i do tej pory kwestia ta nie została rozstrzygnięta.
Dodał: Soravia, 2021-01-07 15:31:52
więcej  |
|
|
| Kościół św. Franciszka z Asyżu |
| Zajączki Pierwsze |
|
Opis
Na mocy dekretu króla Zygmunta Augusta z 1565 roku, został wybudowany pierwotny, parafialny kościół drewniany (filialny) pod wezwaniem św. Zygmunta Męczennika. Kościół ten przetrwał blisko 200 lat. W miejsce mocno zniszczonej świątyni, dzierżawca starostwa krzepickiego Józef Winer, zbudował w 1750 roku, nowy, drewniany kościół pw. św. Rocha. Obecny kościół został wybudowany przez parafian, w latach 1924–1932. Fragmenty ścian kościoła zbudowane są z głazów, które mieszkańcy Zajączków znosili z okolicznych pól. Kościół w stylu neobarokowym.
Przed kościołem zachowała się drewniana kapliczka św. Rocha z 1850 roku.
Dodał: Soravia, 2021-01-07 15:28:26
więcej  |
|
|
| Zbór Kościoła Zielonoświątkowego "Elim" |
| Cieszyn |
|
Historia
Historia powstania kościoła Elim sięga 1910 roku, kiedy na Śląsku Cieszyńskim miało miejsce duchowe przebudzenie. Utworzono, dzięki aprobacie władz austriackich Związek Stanowczych Chrześcijan. Była to pierwsza społeczność Zielonoświątkowa w Polsce.
Jednym z liderów społeczności był Karol Śniegoń, który został pastorem zboru Zielonoświątkowego. Na co dzień pracował w zakładzie szewskim, by mieć na utrzymanie żony i trojga dzieci. Praca nie przeszkadzała mu w służbie. Dodatkowo, oprócz nauczania Słowa Bożego, redagował pismo „Głos Prawdy”. Wraz z małżonką wiernie służyli do końca swojego życia. R.J. Wojnarowie opisując jego życie, podsumowali je słowami: „Karol Śniegoń był mężem modlitwy i jednej księgi – Pisma Świętego. Takim też pozostał w pamięci tych, którzy z nim wiele lat współpracowali.”
W początkowych latach nie było kaplicy, a spotkania odbywały się po domach. W 1948 roku, rodzina Kubków, posiadająca nieruchomość na ul. Przepilińskiego, odstąpiła swój budynek gospodarczy na rzecz kościoła. Dzięki ofiarności zborowników, przystosowano budynek na potrzeby zboru. Nową kaplicę otwarto 19 czerwca 1948 roku. W latach pięćdziesiątych naszą wspólnotę (jak inne wspólnoty na terenie Polski), spotykały różnego rodzaju trudności ze strony władz, które więziły przywódców. Prześladowania jednak nie zniszczyły kościoła, ale przyczyniły się do jego rozwoju.
Po śmierci prezbitera Karola Śniegonia w 1972 roku, na pastora został powołany prezbiter Marian Suski, z wykształcenia prawnik. W związku z tym, że dotychczasowa kaplica była zbyt mała, bo nie posiadała pomieszczeń na nauczanie dzieci, oraz zaplecza socjalnego, wystąpiono do władz o pozwolenie na rozbudowę kaplicy. W niedługim czasie, bo w czerwcu 1974 roku, nasza społeczność mogła się cieszyć większą kaplicą. Rozbudowano przednią i tylną część, podniesiono strop, wybudowano nową kondygnację. Wraz z powiększaniem kaplicy przybywało wiernych.
Zbór ciągle rozwijał się dynamicznie, również w latach osiemdziesiątych, tak że w czasie nabożeństw brakowało miejsc. Władze miejskie zaproponowały nam zniszczony obiekt, przy ulicy Bóżniczej. Budynek wymagał kompletnej rozbiórki, którą szybko zrealizowano, po czym w 1985 roku rozpoczęto budowę nowej kaplicy. Otwarcie pierwszej części kaplicy nastąpiło 9 maja 1987 roku. Dzięki Bogu nie brakło pieniędzy, zborownicy byli ofiarni, dlatego mogliśmy dalej kontynuować budowę, aż do dnia 25 czerwca 1989 roku, kiedy odbyło się otwarcie kaplicy. Wraz z wnoszeniem kolejnych murów, dbano o rozwój duchowy kościoła. W tym czasie prężnie działała służba ewangelizacyjna, która dzięki łasce bożej, przyniosła wspaniały owoc w postaci zbawionych dusz. Bóg nie tylko pomagał nam budować kaplicę, ale On dokonał dzieła budowy żywego Kościoła Jezusa Chrystusa w Cieszynie.
Pastor Marian Suski mimo swojego podeszłego wieku, ciągle głosi Słowo Boże, będąc dla nas przykładem wierności, determinacji i wiary. Jego miejsce w 1997 roku objął dotychczasowy drugi pastor, Janusz Cieplik, który pełni swoją służbę aż po dziś dzień.
Dodał: augiasz, 2021-01-07 15:13:41
więcej  |
|
|
| Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny |
| Radlin |
|
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Niedobczyce archidiecezji katowickiej. Znajduje się w dzielnicy Biertułtowy, będącej centrum obecnego miasta Radlin.
Jest to świątynia wzniesiona w latach 1926-1928, poświęcona w dniu 7 października 1928 roku przez księdza kanclerza Jana Skrzypczyka. Budowla została konsekrowana 3 października 1971 roku przez biskupa katowickiego Herberta Bednorza. Zaprojektowana została przez Jana Affę z Raciborza.
1 grudnia 1983 roku wnętrze świątyni zostało zniszczone przez pożar, który był efektem podpalenia. 3 października 1986 roku biskup katowicki Damian Zimoń konsekrował nowy ołtarz i poświęcił wystrój prezbiterium zaprojektowane przez artystę plastyka Zygmunta Brachmańskiego.
Świątynia została wzniesiona w stylu neobarokowym. Budowla jest pięcionawowa i posiada okazałe wieże o wysokości 56 metrów, może pomieścić 4,5 tys. wiernych. We wnętrzu znajdują się ołtarze boczne wykonane przez Franciszka Tolka z Pawłowic.
Dodał: Soravia, 2021-01-07 15:06:54
więcej  |
|
|
| Kościół św. Jana Chrzciciela |
| Pawłowice |
|
Przypuszcza się, że pierwszy drewniany kościół został wybudowany między XIII a XIV wiekiem. Według niektórych historyków sztuki rozebrano go w 1611 roku i przeniesiono do Golasowic, gdzie spłonął w 1974 roku.
Budowę nowego murowanego kościoła zawdzięcza się staraniom pochodzącego z Pawłowic biskupa ołomunieckiego ks. Stanisława Pawłowskiego. 16 czerwca 1594 przyszli inwestorzy kościoła zostali wezwani przez biskupa Stanisława do zgromadzenia potrzebnych materiałów na budowę, którą planowano rozpocząć wiosną następnego roku. Prace budowlane zakończono w 1596 roku. 31 lipca lub 1 sierpnia bp S. Pawłowski poświęcił nowy kościół, który otrzymał wezwanie Św. Jana Baptysty. Konsekrację przeprowadzono jednak dopiero w 1696 roku.
W 1788 roku proboszczem został ks. Karol von Kloch. Jego staraniem wybudowano nowe probostwo, którego budowę ukończono w 1830 roku. Kolejne probostwo budowano w latach 1906/7.
W marcu 1945 roku wycofujący się niemiecki oddział wysadził w powietrze kościół. Ocalało jedynie prezbiterium wraz z XVI-wieczną polichromią przedstawiającą fundatorów kościoła – księcia cieszyńskiego Adama Wacława i księcia biskupa Stanisława Pawłowskiego. W Wielkanoc 1 kwietnia tego samego roku w ruinach kościoła została odprawiona Msza św. W latach 1945-1946 kościół odbudowano, ale bez wieży. Podczas wysadzenia wieży w 1945 roku zniszczone zostały znajdujące się w niej 3 dzwony. Z pozostałego po nich materiału wykonano nowe dzwony, które zawieszono na konstrukcji zbudowanej za ogrodzeniem cmentarza. W 1993 roku, kiedy proboszczem był ks. Gerard Wochnik odbudowano wieżę. Obraz w głównym ołtarzu został uszkodzony w czasie wojny, na jego miejscu umieszczony nowy, przedstawiający chrzest Jezusa, obraz autorstwa malarza z Pawłowic Wiktora Barczyńskiego.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 23:25:45
więcej  |
|
|
| Kościół św. apostołów Filipa i Jakuba |
| Żory |
|
Początki pierwszego w Żorach kościoła nie są znane, jednakże przekazana tradycja mówi, że wieś żorska posiadała parafialny kościół. Fakt ten potwierdza historyczną dokumentacją z XII wieku. Papież Celestyn III mocą wydanej bulli w Lateranie dnia 9 kwietnia 1193 roku, biorąc pod opiekę klasztor Kanoników Regularnych na Piasku, we Wrocławiu, zatwierdza w jego uposażeniu wieś w Żarach (jak przez wieki było nazywane miasto, także występujące pod słowiańską nazwą „Żale”) z kościołem w łacińskim zapisie “Villam in zarist cum ecelesia”. Identyfikując kościół w Żalach z kościołem w Żarach możemy wnioskować, że mógł on powstać w pierwszych latach chrześcijaństwa Polski Bolesławowskiej. Pierwsze kościoły w Polsce, powstały bowiem w miejscach dawnych kultów pogańskich. Mówi o tym dokument Henryka Brodatego z 1175 r. dotyczący właściciela żarskiego folwarku magnata śląskiego Mikory. Istniejąca tam wzmianka mówi iż ów… “wyposażył kościół fundacji Piotra Własta ziemią, 25 końmi, 6 wołami i 30 świniami”. Kościół usytuowany był w południowym łuku murów obronnych (zbudowany tak jak one z cegły) w pobliżu ówczesnej Bramy Krakowskiej (dzisiejsze okolice Dolnego przedmieścia). Nad kościołem wznosiła się wieżyczka z jednym dzwonem. Przylegały do niego zakrystia i cmentarz[2]. Istnieją przypuszczenia, że z dokumentu dotyczącego zakonu sióstr norbertanek w Rybniku z 25 maja 1223, gdzie wymienia się „ecclesia de Sale”, czyli kościół w miejscowości „Sale”, iż może chodzić o kościół żorski. Są co do tego jednak wątpliwości, gdyż „Sale” może być także Solcą (osada na obecnym obszarze dzielnicy Doły w mieście Karwina).
Parafialny kościół w obecnym miejscu powstał w XIII wieku. Dowodem na to są zachowane w jego murach wątki wendyjskiego układu cegieł, wskazują na to, że budowa kościoła przebiegała równocześnie z fortyfikacyjnymi robotami miasta. Także wezwanie św. Filipa i Jakuba jest szczególną dokumentacją jego narodzin. Fundację kościoła odnosi się do Piastów śląskich, księcia opolsko-raciborskiego Władysława i jego następcy księcia raciborskiego Przemysława. Zlokalizowano go orientacyjnie pośrodku północnej owalnicy miasta. Jego położenie obok obronnych murów, oraz monumentalny gotycki kształt budowli sprawiły, że współdziałał przy obronie miasta w latach 1345, 1433 i 1473.[2]
W swych dziejach kościół był w rękach ewangelików, katolicy gromadzili się wtedy w małej drewnianej świątyni pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Trwało to od 1569 roku aż do 1629 roku, kiedy to kościół został oddany katolikom. Wiemy, że ówczesny kościół posiadał trzy dzwony, 2 na wieży i 1 nad kościołem. W 1658 roku zakupiono kolejny wielki dzwon „Filip i Jakub”.
Kaplica Matki Bożej Miłosierdzia oraz krzyż Bożej Męki z XVII w.
Kościół ten był niszczony przez liczne pożary. Pierwszy większy był w 1583 roku. W czasie drugiego pożaru z 17 maja 1661 runęły sklepienia kościoła, spłonęły ołtarze, kościół uległ dużym zniszczeniom. Całe miasto zostało w większości spalone. Podjęte dzieło odbudowy ukończono w 1673 roku. W porównaniu z poprzednią budowlą wprowadzono tak wiele zmian, że pod koniec XVII wieku nazwano go - „nowy”. Pożary nawiedzały Żory jeszcze kilkakrotnie. W 1807 roku pożar zniszczył całkowicie kościół Wniebowzięcia NMP który nie został już odbudowany. Był on wówczas kościołem parafialnym, w związku z czym prawa parafialne połączono z kościołem świętych Filipa i Jakuba. Największe zniszczenia kościoła przyniosły nie charakterystyczne dla Żor i trwające przez wieki pożary, ale II wojna światowa. Z końcem tej wojny Żory były jednym z najbardziej zniszczonych miast w Polsce. Zniknęło prawie 80% zabudowy. Niemcy opuszczając miasto wysadzili filary kościoła doprowadzając tę starą gotycką świątynię do całkowitej ruiny. 5 maja 1946 r. biskup Stanisław Adamski wizytował zniszczony kościół. Jego odbudowa nastąpiła w latach 1946-1948, a poświęcony został ponownie 4 czerwca 1950 r. Pierwsza Msza św. w nowo odbudowanym kościele odbyła się w odpust parafialny ku czci Matki Bożej Różańcowej, w październiku 1950 roku. Następnie w 1962 roku bp. Juliusz Bieniek dokonał konsekracji nowego ołtarza i rekonsekracji kościoła. Parafia otrzymała wówczas relikwie świętych Apostołów Filipa i Jakuba.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 23:19:51
więcej  |
|
Prev
|